2008 - Rondom de Eiger
Bikkelweek 2008, we gaan naar het Eiger - Mönch - Jungfrau gebied.
- Hoogte: 1723 m
September 2008: We hebben eerder deze week de Mönch en Hinter Fischerhorn gedaan en doen, bijna traditioneel, een klettersteig op de slotdag van de week. Hij is nog vrij nieuw, gebouwd in 2005. Een korte maar volgens de verhalen mooi gebouwde klettersteig bij Kandersteg: De Allmenalp steig.
Op het Eiger massief
- Hoogte: 4025 m
September 2008: Vanuit de Mönchjochhütte (3670m) dalen we eerst een uurtje af over het 'Æwig Schneefeld', een vrijwel vlak aflopende gletscher die vanaf het Mönchjoch afdaalt naar de Konkordiaplatz. Kraakheldere lucht, windstil, sterrenhemel en vanaf een uur of 6 de eerste streepjes oranje op de bergtoppen om ons heen; prachtig!
De aanloop naar de normaalroute loopt tussen prachtige gletscherspleten door en wordt steiler en steiler. Het laatste stuk naar het Fischersattel (3973m) is 'Firn', een éénjarig sneeuwlaagje van 20cm sneeuw dat overdag ontdooit en 's nachts bevriest. Eronder ligt keihard ijs en we komen er nu het nog hard is goed doorheen. Net onder het zadel is het weggesmolten en krabbelen we met enige moeite door het losse gruis.
Vanuit het zadel gaan we de Groß Fischerhorn (4049m) op. Na een uur ploeteren moeten we opgeven; dit is te zwaar en te moeilijk voor ons... We keren terug en gaan naar de Hinter Fischerhorn (4025m). Die bereiken die via een kort, steil sneeuwveld. Het is onze 10e vierduizender in de Alpen!
Dan terug, via dezelfde route. Er hangt een doorgesneden touw, er ligt een volledig gebarsten helm, wat losse spulletjes uit een rugzak.... We hebben geen keus, we moeten deze weg terug. Het wordt heikel, met steenslag, de firn die we nog kennen van vanochtend is ontdooid en zonder ijsbijlen en met slechts 50m touw wordt de afdaling doodeng. We redden het natuurlijk toch en na 2 slopende uren terug over datzelfde Æwig Schneefeld als van vanochtend zijn we om half zeven, na ruim 13 uur, terug in de hut. Doodop.
's Avonds vertelt de Hüttenwart ons dat dit de normaalroute is voor het voorjaar, en dat die in september te gevaarlijk en moeilijk is, evenals de Groß Fischerhorn via deze route...
- Hoogte: 4107 m
September 2008. Gistermiddag zijn we over het in de Eiger uitgehouwen spoorlijntje met de trein naar het Jungfraujoch gegaan. Kost een paar franken (153 om precies te zijn) maar dan kom je ook op een uiterst toeristisch maar mooi gebouwd bergstation. We slaan de voor de Japanners uitgestalde Rolexen over en lopen tussen de sneeuwschuivers door naar de Mönchjochshütte (3670m). Een grote, tegen de bergwand geplakte hut is het, en terwijl we met een biertje van het uitzicht genieten, trekt het dicht. Het onweert de halve nacht en 's ochtends ligt er 10cm verse sneeuw. We wachten totdat 2 duitsers en 3 spanjaarden weg zijn, dan kunnen die het spoor weer wat beter zichtbaar maken. Het blijkt nodig, want alles is dichtgesneeuwd en op de 2e graads rotsformaties is het best puzzelen waar de route nu precies loopt.
Halverwege de klim trekt de lucht weer helemaal dicht. Meer dan onze eigen voeten, geconcentreerd neergezet op de volgende 30cm van de messcherpe graad, krijgen we deze ochtend niet meer te zien. Sterker, na een heikele passeeractie met die duitsers en spanjaarden loop ik behoedzaam over de graad en merk opeens dat hij lijkt te dalen. Okee, dit was dus de top... Toch even een Berg Heil uitgesproken, reepje gepakt en omgekeerd. Dat was 'm dan, de klassieker uit het Eiger, Mönch, Jungfrau rijtje dat menig bergbeklimmer op z'n verlanglijstje heeft staan.
Het originele plan om 's middags door te gaan naar de Mittelegihütte laten we in overleg met de Hüttenwart varen. Die tour is met verse sneeuw en bliksemrisico veel en veel te gevaarlijk en moeilijk. De mensen die de Eigeroverschrijding wel doen, komen pas laat 's avonds binnen, meestal met 14u tot 16u klimmen in de benen...